Ecobouwers bezoekdagen

Alle parket heeft zijn tweede thuis gevonden in deur, parketvloer, vensterbank of plint. Er ligt nog een hele voorraad planken van paletten te wachten om een nieuw leven te beginnen. De vestiairekast is tussen de soep en de patatten op een A5 blaadje geschetst en misschien zou dat palettenhout daar wel perfect geschikt kunnen voor zijn. Ik ga aan de slag met opkuisen van de planken. De kast krijgt een hoogte van 1,8m, dat is precies de lengte + een halve lengte van een plank (dus geen verlies) Als ophangbaar voor de kapstokken gebruiken we opnieuw een wilgenstok uit het bos.

Een toonzaalmodel speksteenkachel(tje) zal voor onze gezellige warmte zorgen. Met de 10kw zal ze ruimschoots de nodige 3Kw aankunnen. De kachel was volledig in het zwart geschilderd, wat voor ons als echte speksteen liefhebbers een doorn in het oog was. Bij thuiskomst met de kachel heb ik onmiddellijk de koe bij de hoorns gevat en alle zwarte verf van de speksteen geschuurd zodat de schoonheid van de speksteen opnieuw in volle glorie kan schitteren. Een rest metaalplaat uit mijn atelier, wat plasma-snijwerk, opschuren en de vloerplaat kon gelegd worden en de kachel geplaatst. Nu nog wachten tot de juiste kachelpijpen binnen komen.

Bij mijn vriend Dirk zie ik een oud stuk inox liggen met kleine opstaande randen. Ik zie er een opvangbak (lekbak) in voor onder onze wasmachine. Deze machine komt in de badkamer op een houten vloer en roostering, je wil niet dat er bij een eventueel lek de hele troep aan water dwars door het plafond loopt. Met wat oppoetswerk ligt er een perfecte lekbak voor mij, nog enkel een buisje aan lassen en hij is klaar.

Tussendoor denk ik opeens aan kapstokken voor in onze vestiairekast. We kunnen daar toch niet van die plastieken dutskes hangen. Met overschotjes van dunne takken maak ik een profmodel, ook maak ik een klein kaliber om de haken zelf te maken. Een eerste prototype oogt mooi maar er is nog werk aan. De stok is veel te recht dus zal ik de takken moeten stomen en buigen in een vorm, wordt vervolgd.

De buizen van het rookkanaal zijn binnen, dus ik kan beginnen met de montage. Eerst komt het gat door het plafond aan de beurt, omdat ik niet graag telkens rotzooi moet opkuisen monteer ik een emmer tegen het plafond zodat ik volledig los kan gaan zonder troep achter te laten. Er moet ook een gat gemaakt worden van 20 cm diameter dwars door de muur met een dikte van 50 cm. Dat is het werk voor een uit de kluiten gewassen kernboor. Omdat het gat perfect op zijn plaats moet zitten t.o.v. de buis binnen, moet ik van binnenuit boren. De zware boor + machine leggen nogal wat gewicht in de schaal, dus maak ik een hulpstuk, zo kan de boor perfect op zijn plaats worden gehouden en dit maakt het gewicht ook wat draaglijker. Met stofzuiger en veel geduld (een diamantboor is niet echt geschikt voor het boren door kalkhennepblokken) komt er een perfect gat tevoorschijn waar de kachelbuis perfect spannend in past. Nu nog het gat uitzagen in de houten gevelbekleding. Om ook dat gat precies op zijn plaats te krijgen gebruik ik opnieuw een malletje met een kerngat erin. Nadat alles gemonteerd is komt de eerste proefstook aan de beurt. De kachel doet wat je van een kachel verwacht, mooi branden zonder rook in huis.

Het plafond in het trapgat moet nog beschermd worden met loog, een werkje dat Vera voor haar rekening neemt. Gelukkig heeft ze geen hoogtevrees of concentreert ze zich op de muur en niet op de diepte onder haar.

Straks zijn er opendeurdagen, misschien het moment om eens wat verlichting te installeren. Vera en ikzelf gaan even de baan op om te zien wat er zoal aan het plafond hangt tegenwoordig. Na een kort bezoek aan een lightdesign-zaak moeten we besluiten dat het vooral de prijzen zijn die aan het plafond hangen. Bij thuiskomst loop ik nog vlug even in mijn atelier, ik denk nog een eindje koperen buis te hebben liggen waaruit ik wel iets kan maken. Kabel, lampfitting en lamp zijn basismaterialen, dus dat is geen probleem. 's Anderdaags kan ik niet vroeg genoeg in mijn atelier staan om mijn nachtelijke hersenactiviteit uit te proberen. Een metalen bol wat bijwerken + nog een paar hulpstukjes maken en ik kan mijn eerste prototype letterlijk een duwtje geven. Na een uurtje heb ik acht handgemaakte design onderdelen klaar voor de verlichting. De avond daaropvolgend is onze woonruimte voorzien van eerste proefopstelling qua verlichting.

Aan de achterdeur moet er later nog een soort sluis komen zodat we niet rechtstreeks met de deur in huis vallen, vooral dan met onze vuile natte botten onmiddellijk het hele huis bevuilen. Met allerlei restmateriaal en pallethout timmeren we een afdakje.

Ondertussen is de aanrechtplaat in blauwsteen ook klaar om geplaatst te worden. Enige voorzichtigheid is hier geboden gezien de paar zwakke plaatsen. Weeral een beetje dichter bij het eindresultaat.

We zijn zover, de openstelmomenten van Ecobouwers zijn er

(Ecobouwers is een ontmoetingsplaats over duurzaam bouwen en wonen waar je zowel online als offline terechtkan. Tijdens Ecobouwers Opendeur, telkens in november, kan je meer dan 200 duurzame en energiezuinige woningen in België bezoeken).

In de loop der jaren hebben we al heel wat opendeur, bezoekdagen, thuistentoonstellingen en atelierbezoeken ingericht. Met Ecobouwers deelnemen heeft vele voordelen. Je laat hen weten wanneer je wil deelnemen en hoeveel bezoekers er per moment toegelaten zijn en de rest, daar zorgen zij voor. Wij weten dat wie via hen hier terecht komt uitsluitend geïnteresseerde mensen zijn wat het voor beide partijen aangenaam maakt. Ik had een paar journalisten ingelicht en zij hadden ook hun werk goed gedaan, we kregen mooie artikels in verschillende kranten, iets waar wij hen zeer dankbaar voor zijn.

We hebben de vijf momenten met een geweldig succes afgesloten (doordat er in één krant niet bij vermeld was dat er diende ingeschreven te worden stond er op zondagnamiddag drie maal zoveel volk als voorzien). We hebben met ons project 'Toeronzent' geïnspireerd en gemotiveerd en vooral aangetoond dat je als bouwer zoveel meer kan dan enkel facturen betalen.

Om begrijpelijke privacy redenen hebben wij geen foto's van deze opendeur opgenomen in de blog.

Dinsdagavond de laatste bezoeker weg, woensdag op naar het volgende project. Verhuizen materiaal en klaarzetten concertzaal zodat op donderdag de generale repetitie van start kan van onze Harmonie. Drie dagen na elkaar spelen we de ziel uit ons lijf voor drie uitverkochte zalen op onze herfstconcerten. Zondagavond, alles is netjes terug op zijn plaats dus tijd voor een afsluitertje. Tijdens de duur van het nuttigen van mijn glaasje wijn voel ik mezelf ziek worden. Het wordt letterlijk op mij gesmeten en geen half uur later lig ik doodziek in bed.

Het probleem is dat mijn lichaam er blijkbaar geen rekening mee hield dat er op woensdag nog een belangrijk bezoek op de agenda staat, Zoals vorig jaar komen zo'n 35 tal studenten van de hoge school Vives ons project bezoeken. Hoezeer ik ook wil, deze keer wordt niet naar mijn verlangen geluisterd en ik moet een plan B regelen. De andere sprekers zijn aanwezig en Vera vangt mijn afwezigheid op. Ook deze groep bezoekers verlaat op woensdagavond tevreden Toeronzent.

De rust is teruggekeerd en ik kan verder in stilte uitzieken, de gedachten beginnen stilaan opnieuw naar mijn volgende to-do's af te dwalen, een teken dat ik door het ergste heen ben van de griep er nu enkel voor zorgen dat ik niet te vroeg wil herstarten.